کشف های قرارمان

عطر بنفشه

عطر بنفشه می دهد، طره مشک سای تو
پرده غنچه می درد، خنده دل گشای تو
یادم نمی رود این شعری است که وقتی حرم حضرت معصومه سلام الله علیها می روم، به زبان و دلم بی برنامه جاری می شود.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

بی اختیار، بی تأمّل، بی درنگ

التماس را می دانی؟

آنچنان که از خدایت التماس می کنی که فنایش باشی،

التماست می کنم،

بیا،

بیا که بلندم کنی.

دیگر نگو برخیزم،

خودت دیدی چند بار زمین خوردم.

توانم نیست، زور که نیست، زورم نیست؛

بی اختیار، بی تأمّل، بی درنگ.

برخاستم، دیدی، گفت: بخواب، مهم نیست، بخواب

و من، چه کرده باشم، خوب است؟

خوابیدم.

گفت: بگو، مهم نیست، بگو

و من، گفتم.

گفت: بشین، حرام نیست، مکروه هم باشد، مهم نیست

و من، نشستم.

گفت: ببین، دیگر تو را راه بالا رفتن ها نیست، ببین، سخت نگیر، عادت کن، تو همینی، همین بخور، بخواب، وقت گذران و حفظ ظاهر دین؛

یک خمسی، یک فاطمیه ای، یک محرمی، یک نیمه شعبانی، یک نمازی، یک روزه ای، یک صلواتی، یک دعای کمیلی، یک ندبه ای، یک قرآنی،…

و من گوش به حرفش دادم

که بی اختیار شدم، بی تأمّل، بی درنگ

و یادم رفت هدی للمتقین را.

نه،

نیا،

خجالتم می گیرد،

زمان بده یا صاحب زمان،

نیا،

کمی دیرتر، بیا.

می خواهم برخیزم؛

آری یک بار دیگر،

باید این بار او به حرف من، گوش کند:

نخوابد، نگوید، ننشیند، نبیند.

حال بیا، هر چه زودتر، بهتر؛
بیا، نه برای این که بلندم کنی، بلکه برای اینکه پروازم دهی تا من هم التماس کنم فنایش باشم .

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

بعد ازدواجم آقا!

بعد ازدواجم، آقا!
بارها برایت نوشته ام؛

ناشکری نمی کنم،هر بار هم که نوشته ام، به طریقی جوابم را داده ای.

ولی عزیز، چند بار اخیر را احساس دوری کرده ام؛

می بینی ، حال و وضعم عوض شده، ازدواج کرده ام.

عزیز، عزیز، عزیز!

خودت می دانی من دوری نمی کنم، تمام من، تویی؛ چطور می توانم از خودم دوری کنم.

پس این احساس دوری، بعد ازدواجم آقا…؟ چرا؟

من که همانم، همان طلبه ساده و بی ادعا و خواهانت.

من هنوز همانم، همان که به قول هم کلاسی هایش خیلی بالا می پرد و تو را می خواهد.

عقایدم همان است، همان أذنی، خوش بین؛

همان رحماء بینهم، أشداء علی الکفار؛

همان دیوانه علم آموزی؛

همان عاشق خدایی شدن، حل شدن در خدا.

آری عزیزم، راست می گویی، عقایدم همان است، ولی افعالم، نه.

مستحباتم کم شده، مکروهاتم زیاد شده؛

و از تو دور نیست، گاهی خطا هم رفته ام.

آیا من گم شده ام؟

آیا خطاب این آیه به من است: أ رضیتم بالحیوة الدنیا من الاخرة؟

خدا به دور کند،

خدا رحم کند.

یارا! در این پریشان حالی دستم بگیر،

دیدم چند بار خواب افتادن از بالا بلندی ها را نشانم داده ای!

نه،

من،

من،

من، اهل این پایین نیستم،

دستم بگیر،

افتاده ای صدایت می زند،

رحمی،

رحمی،

رحمی،

اشکم ببین

و دل ترک خورده ام.

می ترسم،

می ترسم به آرزوها و رؤیا های بلند پروازانه ام که نرسم، هیچ،

                                                       با اسفل السافلین دم خور شوم.

تو امامی؛

گفته اند چون پدر، مهربانی.

مهربان من!

مگذار عادت کنم به پایین نشستن ها،

مگذار دل خوش کنم به چند روضه حسین گوش کردن ها،

مگذار دل خوش کنم به حجاب محکمم،

مگذار به این ظاهر ها آرام گیرم.

دریایم را موجی کن، طوفانی کن،

بگذار دوباره

ز مهرت،

ز هیبتت،

ز حرمتت،

بخروشم

            تا پروازم را به خاطر آورم

                                                و ادامه دهم

                                                               تا….

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

کبد

بسم الله

سبحان الله

ما شاء الله

آنچه خدا بخواهد

بله آنچه تو بخواهی می شود.

9 ماه انتظار تمام شد و الان دخترمان نزدیک است 3 ماهش تمام شود ان شاء الله.

آدم تعجب می کند

فلسفه به دنیا آمدن بچه چیست!

چرا باید این همه سختی تحمل کرد … لقد خلقنا الانسان فی کبد

مادر میمیرد و زنده می شود، بگذریم از بعضی از استثنائات که هم دوان بارداری ویار ندارند هم وضع حملشان راحت است هم نوزادشان دل درد ندارد هم شب و روز خواب دارد هم گریه نمی کند هم مریض نمی شود.

آدم میماند در فلسفه این همه تشویق در دین به بچه دار شدن و اذعان می کند که وای حتما بهشت زیر پای مادران است که اگر نبود جای تعجب داشت.

مطمئنا مصلحت و خیری در میان است.

ما منتظر خیراتش نشسته ایم.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

تو

بسم الله

همه چیزمان، تو.

کمکمان کن

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

بسم الله الرحمن الرحیم هو علیّ هیّن.

با نامت آغاز می کنیم و با همان قولی که خودت سر سفره عقدمان به ما دادی؛

آری همان: هو علیّ هیّن.

ما می خواهیم خلیفه تو شویم و خوب می دانیم اولین قدم خلیفگی تو، بندگیست بی چون و چرا

و پایه بندگی، عشق است؛

عشق را همان اندازه که تو در کیسه مان بگذاری، داریم؛ زیادمان گردان، حبیبنا.

من و آقای محبّتی محترمم با هم میاییم،

فاطمه خانومی هم اگر تو بخواهی با ماست،دیگران هم در راهند،دستمان گیر أملنا.

یار همه، پاکمان گردان.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.